Moeder, waarom verplichten de bazen ons weer om te staken?

Sociale actie gaat over de vraag in welke maatschappij wij willen leven. Foto: dwm

FacebooktwitterFacebooktwitter

Op vrijdag 16 december organiseren de vakbonden een nationale betoging om aandacht te eisen voor de verzuchtingen van de werkende en werkzoekende mensen wiens rechten zij verdedigen. DeWereldMorgen.be analyseert de eisen van de voorbije maanden en sprak met Saida Isbai (ACV-Puls) en Micheline Bruyninckx (BBTK-Belfius) over hun motivatie om voor de sociale rechten van hun mensen op te komen.

De betoging van vrijdag 16 december in Brussel is niet bepaald een verrassing. De eisen van de vakbonden werden het voorbije jaar tijdens de sociale onderhandelingen en door middel van acties kenbaar gemaakt.

Er is grote eenstemmigheid van de drie vakbonden ACV, ACLVB en ABVV over de kern van de zaak. Zij leggen weliswaar eigen klemtonen en het vuur van hun discours ligt in lijn van de historische syndicale tradities van hun vakbond. Ten gronde gaat het voor hen echter over één en hetzelfde ding: koopkracht.

Taal is niet neutraal, zoals betreurd sociolinguïst Jan Blommaert in artikels, boeken en interviews duidelijk maakte. Loonlast? Voor wie is loon een last? Sociale lasten, idem dito. Loonindexering is niet zomaar een stijging van je loon.

Om het heel eenvoudig weer te geven, als het brood volgende maand verdubbelt in prijs en je loon ‘stijgt’ in diezelfde maand met 50 procent, dan is de ‘kracht’ van je loon in werkelijkheid in waarde gedaald, ook al verdien je ogenschijnlijk meer, je kan er minder mee kopen.

Werkgevers en mediacommentatoren doen steeds weer hun best om looneisen los te koppelen van koopkracht. Werkende en werkzoekende mensen weten wel beter.

Het is dan ook niet meer